Startpagina
Vertellers|
Startpagina
Vertellers |
John
Beumer speelt sinds 1989 contrabas in Blue Dew, een
folkband die optreedt met muziek en verhalen. Momenteel treedt Blue Dew op met
twee programma’s waarin verhalen en muziek worden gecombineerd : THE
LONG JOURNEY HOME The
Long Journey Home is een theatervoorstelling waarin John Beumer het
ontroerende verhaal vertelt van de familie Jones waarvan de oudste zoon,
John Jones, emigreert naar Amerika. Een familie die een bestaan leeft
zonder te weten dat hun leven zo typerend is voor de tijd waarin miljoenen
Ieren hun door honger, ziekte en uitbuiting geteisterde land
verlaten. Intro The Long Journey Home : ROASTED
BARLEY
Roasted Barley is het Ierse vertelprogramma van Blue
Dew. Een programma waarin John Beumer zijn Ierse verhalen vertelt, waarbij
hij wordt begeleid door een of meerdere muzikanten van Blue Dew. Marius
Klein heeft speciaal voor Roasted Barley vier muziekstukken geschreven. (Roasted
Barley, gebrande gerst, is de grondstof die de typische smaak en kleur
geeft aan de nationale Ierse drank: Guinness) De verhalen van Roasted Barley : DE KRACHT VAN IDAN'S VIOOL (intro) : "Er leefde in Ierland een man die een viool had waarop hij alle melodieën van Ierland kon spelen. De naam van deze man was Idan. En er leefde in Ierland een vrouw die Aoife heette. Aoife kon niet dromen. Het was op een winterse avond dat Idan bij Aoife aanklopte en vroeg of hij bij het turfvuur mocht. Als dank zou hij zijn viool voor haar laten klinken. De turf werd gestookt en Idan speelde zijn viool. De avond ging snel voorbij, Aoife had nog geen genoeg van Idan en ze vroeg of hij wilde blijven. Maar Idan zei : "Ik verkies voor de nacht mijn eigen huis en ik heb de dag nodig om morgenavond nog mooier voor jou te kunnen spelen". Dus ging Aoife alleen naar bed. Die nacht was het voor het eerst dat Aoife droomde. Ze zag de ruige rotsen van Ierland, de groene valleien met grote meren en bruine turfvelden, verlaten begraafplaatsen en dorpjes waar in kleine huisjes grote gezinnen woonden. De volgende ochtend kon Aoife aan niets anders denken dan Idan. Ze besloot naar zijn huis te gaan zodat ze kon horen hoe hij voor haar op zijn viool oefende. Op het hek bij het huisje van Idan zat een grote zwarte kraai die haar toesprak: “De violist is er niet, hij zal de hele dag vanaf een berg kijken naar het leven van een Iers gezin. Vanavond zal hij voor u spelen”. “Dan zal het zo zijn”, zei Aoife en kwaad ging ze heen, maar niet alvorens ze de kraai opdracht had gegeven dat, als de violist thuis zou komen slapen, de kraai zijn ogen uit moest pikken……". VRIENDEN VAN KILLARNEY (intro) : "Ze waren samen opgegroeid, de vrienden uit Killarney. Ze hadden met de mooiste vrouwen uit naburige dorpen dochters en zonen op de Ierse grond gezet. Ze stonden bekend als de vrienden die nooit ruzie hadden met elkaar en als je ruzie had met een van hen, had je het met allemaal. En nu waren ze oud en zaten elke avond in de pub. Ze wisselden recepten uit voor de beste Ierse whisky. Ze rookten hun pijp, dronken een glas om daarna huiswaarts te gaan, de vrienden van Killarney. Tot de dood een van hen kwam halen…………" DE IERSE AARDAPPEL (fragment) : "............. Donald Fagan bekijkt de aardappel van alle kanten, ruikt hem en voelt met z’n vingers. Geen spoor te bekennen van ziekte. Nee, deze aardappel is gezond. Dan maakt hij een vierkante meter grond onkruidvrij. Hij drukt met zijn handen de kluiten fijn. Hij borstelt de aardappel, wast hem, blaast hem droog en kust hem, “Buiochas do phog au dorais” mompelt hij zacht en dan stopt hij de aardappel in de grond. De aardappel kreeg van de boer “de kus voor bij de deur” want een soort van definitief afscheid is het, een aardappel die je poot is later namelijk niet meer te eten, het gaat om de nieuwe aardappels die aan de wortels van de plant groeien. “Aan het eind van deze zomer eten wij aardappels” meldt hij zijn vrouw en kinderen als hij thuis komt. Ze kijken hem ongelovig aan, maar hij vertelt verder niets...." | ||
